Νοέμβρης του 73..

Οδός Μπακνανά και Μάχης Αναλάτου. Κινηματογράφος Νάσιοναλ, και δίπλα του στο ίδιο κτιριακό συγκρότημα η καφετέρια «Ακαπούλκο». Νοέμβρης του 1973 και η καφετέρια έχει γίνει το στέκι μεγάλου αριθμού εικοσάρηδων της εποχής εκείνης σε όλα τα επίπεδά της, και ήταν τρία. Στο απάνω στο μπαρ, και στο κάτω στην ησυχία πάντοτε υπήρχε κάποιος που περίμενε. Στάθης νομίζω λεγόταν ο μπάρμαν, σερβιτόρος και γενικά το «παιδί» του μαγαζιού, που δεν ήταν καθόλου παιδί μιάς και ήταν πάνω από τριάντα. Πάντα βλοσυρός υπηρεσιακός όμως δύσκολα μπορούσε να αποφύγει τα πειράγματα και την καζούρα. Η κατάληψη της θέσης δεν προϋπόθετε και παραγγελία καφέ επειδή τα οικονομικά δεν ήταν για τέτοιες σπατάλες.

Το λεωφορείο ήταν το 29/54, που έκανε τη διαδρομή Άνω Νέα Σμύρνη – Γαλάτσι, Ήταν το λεωφορείο που μας έδινε πρόσβαση στην Πατησίων σε αντίθεση με το 112 του Αϊ Γιώργη που σταμάταγε στη Ρήγα Φεραίου ανάμεσα Πανεπιστήμιο και Βιβλιοθήκη. Καθόμασταν στο δρόμο μπροστά στο περίπτερο και γεμάτοι έξαρση κανονίζαμε την πορεία μας προς το κέντρο που χτυπούσε η καρδιά των γεγονότων, ήδη ο Θόδωρος και ο Νίκος ήταν στο Πολυτεχνείο από την πρώτη μέρα. Χτές που βγήκε ο Νίκος για λίγο, πέρασε από το μπαρ για καφέ και τη σχετική ζύμωση και κανονίσαμε οι υπόλοιποι το δρομολόγιο. Οι δρόμοι άδειοι, μια παγωμάρα υπήρχε παντού και τότε παρατηρήσαμε στο λεωφορείο που πέρναγε τα πρώτα συνθήματα που ήταν γραμμένα απάνω του. Στο επόμενο λεωφορείο ήταν κολλημένα και αυτοσχέδια συνθήματα με σελοτέιπ,  που έγραφαν τα πολλά γνωστά συνθήματα που ακούγονταν κι απ’ το ραδιόφωνο, και είχαν γεμίσει την Πατησίων. Ο οδηγός κάνοντας τον ανήξερο υπομειδιούσε και έδειχνε να απολαμβάνει το ρόλο του ταχυδρόμου των συνοικιών, του ταχυδρόμου που κουβαλούσε τα μηνύματα που έβγαιναν τριγύρω από το Πολυτεχνείο καθώς το λεωφορείο του περνούσε μετά δυσκολίας ανάμεσα στο πλήθος που είχε καταλάβει το δρόμο. Και τα συνθήματα σιγά σιγά έπαιρναν τη μορφή graffiti στα επόμενα λεωφορεία και έδιναν το σύνθημα, όλοι κάτω.   

Εκδρομή στο Πήλιο 1971

Ενα μέρος της παρέας της πλατείας βρέθηκε από το πουθενά στο Πήλιο.

Μιά φοβερή ιστορία εκδρομής χωρίς δραχμή στην τσέπη.

Ωραία χρόνια!!

Ο Πρίμο Καρνέρα..

Ψηλός με ίσιο μακρύ μαλλί πασαλειμμένο με brylcream με φράντζα μπροστά στο μέτωπο που την τίναζε με τρόπο πολύ εξεζητημένο, κάνοντας ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση, επαγγελματίας στην κεντρική αγορά στην Αθήνα, στον τομέα κρέατα, δουλειά που μακρά απείχε από τη δική μας αργόσχολη φοιτητική ημέρα εμφανιζόταν το απογευματάκι στο μπαράκι ντυμένος με την καμπάνα του το στενό του πουκάμισο με ανοιχτά κάμποσα κουμπιά στο στήθος και έτοιμος να μιλήσει για ροκ μουσική για τον αγαπημένο του την εποχή εκείνη Joe Cocker.

Καθόταν λίγο στο μπαράκι έπινε στα γρήγορα ένα καφέ, κοίταζε να βρει παρέα για τις δικές του βραδινές επιδρομές πάντα σε χώρους ροκ, σε ντίσκο σε πάρτι, και πιο σπάνια σε συναυλίες. Οι συντροφιές του αδιάφορες όποιον εύρισκε διαθέσιμο για έξοδο τον χρησιμοποιούσε, ιδιαίτερη αγάπη είχε με το Μανωλάκη το «γιατρό» ένα μικρό σε ηλικία μεγάλο όμως στο «δέμας» τακτικό θαμώνα της πλατείας που ήταν πάντα εύκαιρος, καλόβολος και με καλή αίσθηση χιούμορ για την ηλικία του. Μετά λοιπόν τον καφέ φυγή στα γρήγορα με ένα χαιρετισμό γρήγορο σνομπ, «Joe Cocker φεύγω με χάνετε!!»..

Αντίο φίλε..

 Με ιδιαίτερη συγκίνηση πληροφορηθήκαμε από τους παλιούς συμμαθητές του την απώλεια του Κώστα Παραλίκα. Συμπαίκτης με πολλούς από μας στα τσικό του Φοίβου, αργότερα στην εφηβική και στη μεγάλη ομάδα του Θριάμβου, συμμαθητής με πολλούς στο Εκτο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών, Νεοκοσμίτης και φίλος με όλους μας στην πλατεία του ΙΚΑ τα χρόνια εκείνα. Πάει να βρει τον Παναγιώτη, τον Αντρέα, το Γιάννη, να ξαναφτιάξουν την ομάδα εκεί που είναι. Να ξαναμπούν στο γήπεδο, τότε που οι μεγαλύτεροι συμπαίκτες  με αγάπη τους έλεγαν "τα στυλάκια"..

Αντίο φίλε!!

Ένας ακόμη φίλος!!!

Ανάμεσα στην συντροφιά στο μπαράκι της πλατείας ήταν κι ένας ξεχωριστός θαμώνας ο οποίος είχε γίνει αποδεκτός από όλους μας, και αποτελούσε κομμάτι της απογευματινής συντροφιάς. Ο ξεχωριστός αυτός θαμώνας είχε γεννηθεί με σύνδρομο Down, την Μογγολοειδή λεγόμενη ιδιωτεία. Γεννημένος στη γειτονιά ζούσε στο πατρικό του σπίτι κάπου προς την Αλίντα με τη μητέρα του. Μεγαλωμένος στις χωματένιες αλάνες γύρω απ’ το γήπεδο του Φοίβου, έχοντας προσχωρήσει με το ξεχωριστό του ιδίωμα στις παρέες των πιτσιρικάδων είχε αποκτήσει μια συμπεριφορά ανάλογη των υπολοίπων μόνο που η συμπεριφορά αυτή είχε τα χαρακτηριστικά τα δικά της. Η ηλικία του την εποχή εκείνη γύρω στα τριανταπέντε η συμμετοχή του όμως στα δρώμενα καθημερινή και πλήρης. Έπαιζε μπάλα αν και για λίγο γιατί κουραζόταν, ιδιαίτερα στην πλατεία πριν την σκεπάσουν με άσφαλτο, ερχόταν σινεμά μαζί με όλους μας και το εισιτήριό του ρεφενέ, όχι σε όλους τους κινηματογράφους, γιατί σε πολλούς της γειτονιάς , Αλίντα, Όαση, Ευρώπη, μέχρι και στο Πανελλήνιο και στον Πρωτέα στο Κουκάκι, εκείνοι που έλεγχαν τα εισιτήρια τον ήξεραν και τον άφηναν να μπαίνει έτσι. Τις Κυριακές στο γήπεδο απ’ το πρωί με διάλλειμα το μεσημέρι να πάει σπίτι για φαί, στον Πανιώνιο τα μεσημέρια τα Κυριακάτικα όταν δεν είχε ενδιαφέρον στο Φοίβο, το εισιτήριο ρεφενέ, αν και τις περισσότερες φορές τον άφηναν έτσι χωρίς εισιτήριο να περνάει, μια και τον είχαν μάθει ή του κόβαμε τα περίφημα «φοράκια» εκείνα τα εισιτήρια που πλήρωνες μόνο το φόρο. Η συμμετοχή του ήταν πάντα ισότιμη. Προσπαθούσε με τις περιορισμένες πνευματικές του δυνατότητες να ανακαλύψει που είναι το αστείο στην ταινία και να γελάσει και παρακολουθούσε τους γύρω του πότε γελάνε για να γελάσει κι ο ίδιος, καμιά φορά γελούσε μόνος του σε στιγμές άσχετες προκαλώντας το γέλιο της παρέας. Βγαίνοντας απ’ το σινεμά προσπαθούσε να μετέχει των συζητήσεων για την ταινία δημιουργώντας απίστευτες καταστάσεις. Στο γήπεδο με τους υπόλοιπους έβριζε κανονικά, πανηγύριζε, μόνο με διαφορά φάσης επειδή η βραδυγλωσσία του τον έκανε να συνεχίζει της εκδηλώσεις του αφού οι υπόλοιποι είχαν κάτσει στην εξέδρα κι αυτός μόνος του όρθιος συνέχιζε να βρίζει τον διαιτητή, όταν καθόταν κοίταζε τριγύρω να δει αν τον επιδοκιμάζουμε!!

Ντυμένος με το σκούρο σακάκι του με το τσιγάρο (τράκα) στραβά στο στόμα και τα χέρια στις τσέπες κατέβαινε με το κεφάλι σκυφτό και αν τον χαιρέταγες σε προσπερνούσε λέγοντας ένα «γκγκγκγιιιιά», έχοντας υιοθετήσει μια πολύ σνομπ συμπεριφορά μέχρι όμως να καθίσει. Αφού καθότανε όλοι συνεννοημένοι έλεγαν μεταξύ τους « ρε σεις σήμερα είναι πολύ βαρύς μη του μιλάτε και βρούμε το μπελά μας!!» και δεν του μίλαγαν. Στην αρχή του άρεσε έκανε το κομμάτι του μετά όμως που ήθελε τσιγάρο και καφέ, έσπαγε λίγο τη μαγκιά πλησίαζε στην παρέα και άρχιζε η πλάκα.

Κατά καιρούς έκανε το σερβιτόρο στο μπαράκι όπου αναλάμβανε να κουβαλάει τα πιατάκια με τα γαλακτομπούρεκα. Εκείνο δε που τον ερέθιζε και τον προκαλούσε ήταν το σκύψιμο μπροστά του. Αν έσκυβε κάποιος μπροστά του και αρκετοί το έκαναν για πλάκα τους έπιανε με άκρως σεξουαλική πρόθεση. Βέβαια μόλις σηκωνόντουσαν και τον μάλωναν με ύφος ένοχο έλεγε «ντντντάξξξει ρε ρε ρε»!

Όλοι τον αγαπούσαμε και κάναμε μαζί του πλάκες σαν να ήταν ένας από μας. Άλλωστε τα χρόνια εκείνα ήταν ένας από μας. Πολλές απ’ τις εκφράσεις του έμειναν ανάμεσά μας ακόμα και τώρα που συναντιόμαστε στις τακτικές συναντήσεις της πέμπτης στο γνωστό ταβερνάκι. Η μνήμη του άκακου αυτού ανθρώπου που πάσχιζε με τα όποια φυσικά μειονεκτήματά του να είναι κομμάτι της συντροφιάς, θα συνοδεύει πάντα τα βήματα μας, όσες φορές θα μας φέρνουν εκεί που περάσαμε μερικά απ’ τα καλύτερά μας χρόνια.

Για όλα τα αλάνια εκείνης της εποχής.....

Η πλατεία στην δεκατία του 60. Χώμα, στημένο σεντόνι το καλοκαίρι για ελεύθερο cinema. Γεννήθηκα το 1950 και μεγάλωσα πίσω απο το cine Αλίντα.Τις πιό ωραίες στιγμές της ζωής τις πέρασα απο την Ρουμπέση μέχρι την πλατεία του ΙΚΑ. Τι να πρωτοθυμηθώ? Το ξύλινο τοιχείο του Φοίβου που τις Κυριακές είχε 4 παιχνίδια που ξεκινούσαν στις 9 το πρωί και τέλειωναν στις 5 το απόγευμα? Του  Θόδωρου τα ποδοσφαιράκια, και όχι σφαιριστίρια έτσι τα ξέραμε εμείς? Τον Λάκη Λίσκα,τον Γιώργο Οικονόμου, τον Σπύρο Αναγνωστόπουλο,τον Νίκο Λίσκα,τον Μάκη τον γιατρό, και το θεικό jukebox!!!!Αρμένικα πολυκατοικίες απο τσίγκους και ελενίτ, σκέτο Madison Square Garden. Αλλά τα σουβλάκια από άλλο πλανήτη (άπαιχτα) τιμή 1,5 δραχμή.

Προσφυγικά Αγιο Σώστης, άλλη ιστορία και εκεί. Τρέχαμε όλοι οι γαμπροί εκεί, για καμιά πεθαμένη. Είχα μία που την έλεγαν Αγγελική. Αλλά η θεά ήταν η Ευα. Που πέρναγε έξω απο το καφενείο του Δερμέτζου του (Αλογομούρη),και μας έτρεχαν σε όλους τα σάλια. Α! ξέχασα να σας πω ότι ο Λυρης και ο Δερμέτζος ηταν οι γόηδες της περιοχής. Ο Τεο όταν μιλούσε στο τηλέφωνο με τις γυναίκες τις στόλιζε αλα γαλλικά, θέλαμε να γελάσουμε αλλά δεν μπορούσαμε για να μην μας χώσει τίποτα μπινελίκια και σε εμάς. Αλλά πάντοτε θα λέω ότι με όλους μας ήταν κύριος με Κ κεφαλαίο.

ΥΓ. Εφυγα το 1973 για την Σκωτία και την μεγάλη ζωή, Tull, Zepelin, Stones, Who, Floyd. Επιστροφή 1989 καλά να είμαστε.

Αθανάσιος Ψαρράκης

Στο Αλσος Νέας Σμύρνης..